TR 
Attila İlhan‘ın “Böyle bir sevmek” Şiirinde var olmayan aşkın izdüşümünü yansıtıyor. Hayal ve gerçek arasında bir sevgi var ama bunu görebilen gözlerin derinliğinin en az Attila İlhan‘ın baktığı kadar olmalı. Gelin bu harika şiirin inceliklerine göz atalım…
Attila İlhan, Türk şiirinin en önemli temsilcilerinden biri olarak hem aşkı hem de yalnızlığı derinlikli bir şekilde ele almıştır. Onun şiirlerinde, sevginin yanı sıra hayatın gerçekleriyle hayaller arasındaki ince çizgi, kendine özgü bir dil ile yansıtılır.
Attila İlhan’ın en güzel şiirleri arasında yer alan “Böyle Bir Sevmek”, şairin imkânsız aşklara ve hayal dünyasında var olan sevgilere duyduğu özlemi ve hüznünü işler. Kısa aşk şiirleri ile tanınan İlhan, bu şiirinde aşkın hem maddi hem de manevi boyutlarını tartışırken, okurlarına hiç var olmayan sevgililerin bıraktığı derin izleri anlatır.
Böyle Bir Sevmek
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
azıcık okşasam sanki çocuktular
bıraksam korkudan gözleri sislenir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir
hayır sanmayın ki beni unuttular
hala arasıra mektupları gelir
gerçek değildiler birer umuttular
eski bir şarkı belki bir şiir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir
yalnızlıklarımda elimden tuttular
uzak fısıltıları içimi ürpertir
sanki gökyüzünde bir buluttular
nereye kayboldular şimdi kimbilir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir.
Attila İlhan
Attila İlhan’ın “Böyle Bir Sevmek” şiiri, gerçeklikle hayal arasındaki belirsizliği, aşkın soyut ve ulaşılmaz yönlerini ustalıkla ele alan bir eserdir. Şiirin merkezinde, şairin hiç var olmamış kadınlara duyduğu sevgi ve onların yokluğu ile yüzleşmesi yer alır. Bu sevgi, fiziksel bir birliktelikten çok, ruhsal bir arayışın ve özlemin yansımasıdır.
İlk dizede “ne kadınlar sevdim zaten yoktular” ifadesi, şiirin temelini oluşturan bir paradoksu dile getirir. Şair, hiç var olmayan kadınları sevmiş, ancak bu kadınlar gerçekte hiçbir zaman hayatında yer almamışlardır.
Bu hayal kadınlar, yağmur giyen, sonbaharla bir arada var olan, okşandıklarında çocuklaşan, ürkek figürlerdir. İlhan, bu imkânsız sevgilerin derinliklerinde, aşkın soyut ve ulaşılmaz tarafını irdeler.
Şiir boyunca şair, sevdiği kadınların “bir umut” olduklarını, gerçek olmadıklarını ve birer fantezi ya da hayal ürünü olarak hayatında yer aldıklarını ifade eder. “Gerçek değildiler birer umuttular” dizesi, bu kadınların birer simge olduğunu ve şairin zihninde var olduklarını açıkça ortaya koyar.
Attila İlhan, bu şiirinde, aşkın sadece karşılıklı bir duygu olmadığını, bazen var olmayan, hayal edilen sevgilerle de mümkün olduğunu anlatır. Şairin bu sevgisi, derin bir melankoli ve yalnızlık içinde büyür.
Şiirde dikkat çeken bir diğer tema ise yalnızlık ve bu yalnızlık içinde var olan hayali sevgililerin şairin hayatına dokunuşlarıdır. “Yalnızlıklarımda elimden tuttular” dizesi, hayal kadınların yalnızlık içinde ona eşlik ettiğini ve onu bir şekilde teselli ettiğini vurgular.
Bu kadınlar gerçekte olmasalar da, şairin dünyasında önemli bir yer tutarlar ve yalnızlığını hafifletirler. Ancak bu kadınlar, bir bulut gibi gelip geçici, belirsiz ve ulaşılmazdırlar.
Attila İlhan, “Böyle Bir Sevmek” ile aşkın ulaşılmaz, belirsiz ve bazen de var olmayan bir gerçekliğe dönüşebileceğini anlatır. Bu sevgi, tıpkı gökyüzündeki bir bulut gibi, gelip geçici ve belirsizdir.
Şairin sevdiği kadınlar, her ne kadar var olmasalar da, onun duygusal dünyasında derin izler bırakmışlardır. Sonuç olarak, bu şiir, aşkın soyut yönlerini ve hayal ile gerçeğin birbirine karıştığı bir dünyayı derin bir melankoli ile anlatan, Attila İlhan’ın en güçlü şiirlerinden biridir.
Attila İlhan’ın “Böyle Bir Sevmek” şiiri, onun aşkı ve yalnızlığı ne kadar derin ve soyut bir şekilde ele aldığını gösteren önemli bir eserdir. Şair, sevdiği kadınların var olmamasına rağmen, onların ruhunda ve zihninde nasıl yer aldığını anlatırken, okurlarını hayal ve gerçek arasında bir yolculuğa çıkarır. İlhan’ın bu şiirinde sevgi, gerçek dünyada bir karşılık bulmayan, hayali bir duygu olarak karşımıza çıkar.
Şiirde var olmayan bir sevginin bile insanın ruhunda derin izler bırakabileceği, yalnızlıkla beslenen bir aşka dönüşebileceği görülür.
Bu yönüyle Attila İlhan, sadece bireysel bir aşk hikayesi anlatmaz; aynı zamanda aşkın evrensel boyutlarına dair de derin bir sorgulama sunar. Sevginin imkânsızlığı, hayalî aşıklar ve şairin melankolik yalnızlığı, şiirin her satırında hissedilir.
Bu şiir, Attila İlhan’ın edebi dehasını ve duygusal derinliğini anlamak için mükemmel bir örnektir.