Bir Aşkın Hikayesi

Bir sabah sesinle uyandım,

Güneş bile farklı doğdu o gün.

Bir gülüşün, dünyayı susturdu,

Bir kalp, diğerine dokundu sessizce.

Sana anlatılacak çok şey var,

Ama kelimeler hep eksik kalıyor.

Belki de en güzel aşk hikayeleri,

Konuşmadan anlaşan kalplerden doğuyor.

Bu şehirde her köşe seni hatırlatıyor,

Bir kahve kokusu, bir şarkı, bir rüzgâr.

Ve ben anlıyorum ki,

Gerçek aşk şiirleri, kalpte yazılıyor

Kısa ama sonsuz bir hikâyeyiz biz,

Bir nefes, bir an, bir ömür kadar derin.

Bu da bizim kısa aşk şiirimiz olsun;

Sade, ama kalbimde yankılanan

Bir aşkın hikayesi.

Şiirin Hikayesi: Bir Aşkın Hikayesi

Bu şiir, iki yabancının tesadüfen kesişen yollarından doğan sessiz bir sevdanın hikayesini anlatıyor.
Bir sabahın erken saatinde başlayan o ilk bakış, zamanla iki kalbin aynı ritimde atmasına dönüşüyor.
Sözler azaldıkça duygular büyüyor, sessizlik bile bir dil hâline geliyor.
Her şehir köşesinde, her şarkıda birbirlerini bulan iki insanın sade ama derin sevgisi var bu hikâyede.
Onların hikayesi, gösterişli değil; aksine küçük detaylarda saklı bir sadelik taşıyor.
Belki kısa sürdü, belki bir ömür yetmedi, ama izleri kalplerde yankılandı.
“Bir Aşkın Hikayesi”, her insanın bir yerinde yaşadığı o eksik kalan ama asla unutulmayan sevdayı fısıldıyor.

Yazarın Notu

Bu şiirde vurgulamak istediğim şey, aşkın gösterişli sözlerle değil; sessiz bir gülümsemeyle anlatılabileceği gerçeğidir.
Gerçek aşk hikayeleri, çoğu zaman büyük anlarda değil, göz göze gelinen küçücük bir anda başlar.
Bir kelimeye sığmaz bazen sevda, bazen sadece bir nefeste, bir bakışta saklanır.
Aşk şiirleri yazarken önemli olan, duygunun yalın halini kaybetmemektir.
Çünkü kalpten gelen her söz, zamana karşı en dayanıklı cümledir.
Her insanın içinde kendi “bir aşkın hikayesi” vardır; kimisi anlatır, kimisi sessizce yaşar.
Benim için bu şiir, sessizce yaşanan ama kalplerde yankılanan o derin duyguların sembolüdür.
Sevgi bazen konuşmaz, sadece hissedilir — ve işte o an, şiir başlar.