TR 
Bazı cümleler vardır, bittiği yerde kalmaz; kalpte yankılanır. “Bir Cümlenin Bittiği Yerde” böyle bir hikâyenin şiiridir. Bu satırlarda Cemal Süreya aşk şiirleri’nin zarafetiyle, Nazım Hikmet aşk şiirleri’nin içtenliği buluşuyor. Bağlayıcı aşk şiirleri kadar derin, aşk şiirleri kadar gerçek, kısa aşk şiirleri kadar sade ama uzun bir yankı bırakıyor insanda. Belki de her aşk, bir cümlenin sonunda değil, suskunluğunda yaşar.
Bir cümlenin bittiği yerde kaldım,
Senin adın nokta yerine geçti.
Kelimeler sustu, dilimden düşen son sözdün,
Ve ben, seni hep eksik bir satır gibi okudum.
Bir akşamüstüydü, camda yağmur izleri,
Bir kahve soğuyordu ellerimde.
Sen, gülüşünü bırakıp gitmiştin,
Ben, o gülüşle kaldım; bir mevsim boyunca.
Bazen yazmak kolay sanılır,
Oysa seni yazmak hep zor oldu.
Bir virgül kadar durmak istedim yanında,
Ama sen, hep başka sayfalarda yaşadın.
Şimdi o cümlenin sonunda bir ben varım,
Ne bitirebilen, ne yeniden başlayabilen.
Belki de aşk budur:
Biten bir satırda, hâlâ devam eden bir anlam.
Aslı ve Kaan, kelimelerin bittiği bir ilişkide birbirlerini kaybettiler. Ne büyük kavgalar, ne uzun açıklamalar… Sadece bir suskunluk. Bazen aşk, gürültüyle değil, sessizliğiyle biter. Bu şiir, o sessizliğin yankısıdır. Aslı yıllar sonra Kaan’a yazdığı ama göndermediği bir mektupta, “Bir cümlenin bittiği yerde kaldım” demişti. İşte o mektup, bu şiirin doğduğu an oldu.
Etkileyici şiirler, duygunun en saf hâlini anlatır. “Bir Cümlenin Bittiği Yerde” hem en güzel aşk şiirleri arasında yer alabilecek kadar sade, hem bağlayıcı aşk şiirleri kadar derin bir hikâye taşır. Bazen bir kelime bitmez, bir insan bitmez, bir his bitmez. Sadece sessizleşir.
Kalbinizde bir şiir fısıldayan anları yaşamanız dileğiyle.
Unutmayın, aşk her zaman bir umut ışığıdır.
Başka bir makalede ve etkileyici aşk şiirinde buluşmak üzere hoşçakalın…