TR 
İstanbul bazen konuşur, bazen susar. Ama aşk hep bir yerinden duyulur bu şehirde. “O Akşam İstanbul Yine Sessizdi” işte o sessizliğin şiiri. Bu dizelerde İstanbul şiirlerinin nostaljik ruhu, Nazım Hikmet’in içli anlatımı, Cemal Süreya’nın inceliği hissedilir. Aynı zamanda aşk şiirlerinin o tanıdık sıcaklığı, bağlayıcı aşk şiirlerinin duygusal bağı ve etkileyici şiirlerin derinliğiyle yoğrulmuştur. Çünkü bu şehirde her köşe, bir kalp çarpıntısının yankısıdır.
Sana söylemeden geçtim Galata’dan,
Deniz bile usulca sustu.
Martılar ses etmedi bu kez,
Rüzgâr bile adını anmaya çekindi.
Bir bankta oturdum Karaköy’de,
Yanımda çay, içimde senin eksikliğin.
Köprüden geçen her vapurda
Biraz daha uzaklaştın kalbimden.
Işıklar yanıyordu Boğaz’da,
Ama ben o ışıklara bakmadım.
Çünkü biliyordum;
Senin olmadığın şehir karanlıktı aslında.
Ve gece indi ağır ağır,
Bir sokak lambası altında durdum.
Adını yazdım buğulu cama,
Rüzgâr sildi, ama ben unutmadım.
Leyla ve Deniz, İstanbul’un karmaşasında birbirini bulan ama sonra aynı hızla kaybeden iki ruhtu. Her köşe başı onların anılarını taşırdı. Bir akşam, Boğaz kıyısında sessizce yürürken ayrıldılar. Ne kavga vardı ne gözyaşı; sadece kabulleniş. Yıllar geçti, ama o akşamın sessizliği hâlâ İstanbul’un rüzgârında dolaşıyor. Bu şiir, o sessiz akşamın, konuşulamayan duyguların bir yankısıdır.
İstanbul şiirleri, şehrin hem kalabalığını hem yalnızlığını anlatır. “O Akşam İstanbul Yine Sessizdi” de bu iki duygunun tam ortasında durur. Hem en güzel aşk şiirleri kadar derin, hem etkileyici şiirler kadar dokunaklı, hem de az bilinen aşk şiirleri kadar sade bir anlatı sunar. Çünkü bazı şehirler, bazı aşklar gibi, sessizken daha çok şey söyler.
Kalbinizde bir şiir fısıldayan anları yaşamanız dileğiyle.
Unutmayın, aşk her zaman bir umut ışığıdır.
Başka bir makalede ve etkileyici aşk şiirinde buluşmak üzere hoşçakalın…