TR 
“En Güzel Aşk Şiirleri” arasında yer alacak bir eser arayanlar için, duygusal derinliği ve etkileyici anlatımıyla dikkat çeken kısa bir aşk şiiri sunuyoruz: “Uzakta Kavuşamayanların Şarkısı“. Bu şiir, kavuşamayanların hikayesini anlatırken, özlem, ayrılık ve umudu ustalıkla işliyor.
İki sevgilinin, uzaklığın ve zamanın meydan okumasına rağmen birbirlerine duydukları sevginin ışığını yıldızların izinden ilham alarak anlatıyor. Bu kısa aşk şiiri, kalpleri sıcak bir duygusallıkla doldururken, kavuşma umudunu da asla kaybettirmiyor.
Gözlerinde kaybolmuş bir özlem var,
Yıldızlar bile kıskanır bu aşkı.
Uzak diyarlara savrulmuşum,
Kavuşamadığımız zamanın esiri.
Sensizlik yüreğimde bir yangın,
Özlemim her geçen gün artıyor.
Yollar yalnızlıkla uzar,
Kavuşamayanların hüznüyle ağlıyor.
Rüzgâr sensizliğimi fısıldar,
Hasretin içime işler derin.
Bir gün buluşacağımız o ana kadar,
Kavuşamayanların duaları hep vardır inan.
asksiirleri.net
Ezgi ve Emre, çocukluktan beri birbirlerine âşık olan iki gençti. Küçük bir kasabada büyümüşler, her anlarını birlikte geçirmişlerdi. Ancak kader, üniversite eğitimleri için ayrı düşmelerine izin verdi.
Ezgi, İstanbul’a giderek mimarlık okumaya başladı, Emre ise Ankara’da mühendislik eğitimi almaya karar verdi. Ayrılık acıydı ama birbirlerine olan sevgileri, uzaklıkla sınanmaya hazırdı.
İlk yıllar, telefon görüşmeleri, mektuplar ve ara sıra yapılan ziyaretlerle geçti. Ancak zamanla, dersler, projeler ve sosyal yaşamları onları birbirinden uzaklaştırdı. Her geçen gün, özlem daha da derinleşti.
Ezgi, İstanbul’un koşuşturmacasında, bir binanın çatısına çıkıp, Emre’nin yaşadığı şehri düşünürdü. Emre ise Ankara’nın soğuk kış gecelerinde, yıldızlara bakarak Ezgi’yi düşlerdi.
Mezuniyetleri yaklaştığında, ikisi de bir umutla geleceği düşündü. Ancak mezun olur olmaz, hayat onları farklı yollara sürükledi. İş bulma telaşı, kariyer hedefleri, birbirlerine olan özlemi daha da artırdı.
Bir gün, Ezgi’nin bir mimarlık projesi için İstanbul’da bir etkinliğe katılması gerekti. Bu, onların uzun zamandır bekledikleri buluşma fırsatıydı. Ancak Emre’nin yoğun işleri ve ailevi sorumlulukları, buluşmayı ertelemek zorunda kaldı.
Ezgi, etkinlik sonrası, İstanbul’un sessiz sokaklarında dolaşırken, yağmurun altında ıslanmıştı. Tam o sırada, telefonu çaldı. Emre’nin sesi, karşı koyulamaz bir özlemle dolu, “Seni görmem gerekiyor, buraya gel” dedi.
Ezgi, anında hareket geçti. Birbirlerine sarıldıklarında, yağmur altında ıslanmış yüzleri, yılların hasretini silip götürdü. O an, uzun zamandır bekledikleri kavuşmanın mutluluğunu yaşadılar. İkisi de anladı ki, aşk, zaman ve uzaklıkla sınanır ama asla tükenmezdi. İki ruh, aynı hissi paylaştığı sürece, mesafe ne kadar uzun olursa olsun, birbirlerine her zaman kavuşabilirlerdi.